“Bu yazımızda, ünlü şair Nazım Hikmet’in toplumcu ve gür sesli tarzından ilham alarak yazılmış, hayatta kalma mücadelesini anlatan 6 kıtalı özgün bir Minecraft şiirini sizlerle paylaşıyoruz.”
Çocukluğumuzdan beri dilimizden düşmeyen, o her mısrasında insanı, emeği ve mücadeleyi haykıran Nazım Hikmet’in yeri bende çok başkadır. Bir gün bilgisayar başına geçip Minecraft oynarken, elimde kazmayla maden ararken birden durdum ve düşündüm. Dedim ki; yahu bu küplerin dünyası, o bitmek bilmeyen hayatta kalma çabası, aslında tam da Nazım’ın şiirlerindeki o büyük kavgalara, o helal alın terine benzemiyor mu?
İşte bu heyecanla oturdum masanın başına. Klavyenin tuşlarına sanki taşa kazma vurur gibi bastım. Ortaya öyle sıradan bir oyun şiiri değil; piksellerin arkasındaki o gerçek işçiyi, gece kapıya dayanan zombilere karşı verilen o amansız direnişi anlatan, buram buram memleket ve emek kokan bir eser çıktı. Eğer siz de benim gibi hem iyi bir edebiyat tutkunuysanız hem de bu küp dünyada sabahı zor ettiyseniz, kalbimin tam ortasından kopup gelen bu dizelerde kendinizden çok şey bulacaksınız. Hadi buyurun, piksellerin destanına birlikte göz atalım!
Küplerin Şiiri
Balta vurulur ağaca,
güm, güm, güm!
Düşer meşenin gövdesi avuçlarıma.
Bir dünya kuruyorum tepeden tırnağa,
Küpten,
emekten,
ve taştan!
Yerin yedi kat altındayım kardeşler,
Karanlıkta parıldar elmasın gözleri.
Kazmam kıvılcımlar saçar taşa,
Aç kalırım,
susuz kalırım,
Yine de bırakmam bu kavgayı yarıda!
Gece çöker, sis kaplar ovayı,
Okçular yayını gerer karanlıkta.
Tıslar arkamdan yeşil bir bela,
Fakat korku ne kelime?
Kılıcım parlar ay ışığında,
Yaşamak direnmektir bu topraklarda!
Bakın hele şu kızıltaşın gücüne!
Can verir makineye, yürütür rayları.
Benimdir bu köyler, bu buğday tarlaları,
Alın terimle suladım her bir bloku,
Bu dünya benim,
bizim,
hepimizin!
Gözümü diktim göğe, mor bir kapıdan geçtim,
Ejderhanın kanatları döver sonsuzluğu.
Yıkarım o kuleleri, un ufak ederim,
Çünkü insan dediğin,
Yenilmez küplerin arasında,
Boyun eğmez hiçbir canavara!
Şimdi rüzgâr eser düzlüklerde,
Evimin pencereleri bakar batan güneşe.
Bir parça ekmek, bir yatak ve şarkımız:
Biz ki piksellerden memleket kuranlarız,
Yürüyoruz Teknoistan’la yarına,
blok blok,
adım adım!
Evet dostlar, benim kalbimden dökülenler, kazmamı taşa vururken içimden mırıldandığım mısralar işte böyleydi. Umarım piksellerin arkasındaki o emeği, o bitmek bilmeyen hayatta kalma kavgasını sizlere hissettirebilmişimdir. Nazım’ın o gür sesiyle Minecraft’ın küp dünyasını bir araya getirmek benim için gerçekten çok keyifli bir macera oldu.
Buraya kadar gelip, benimle birlikte bu dizelerin arasında dolaştığınız için hepinize yürekten teşekkür ederim. Şimdi söz sizde! Şiiri okurken en çok hangi kıta içinizi titretti? Ya da sizin de maden kazarken, evinizi yaparken içinizden mırıldandığınız kendi şarkılarınız, kendi hikâyeleriniz var mı? Aşağıya bir yorum bırakın, dertleşelim, konuşalım. Kendinize çok iyi bakın, bloklarınız sağlam, elmaslarınız bol olsun; bir sonraki yazımda görüşmek üzere, hoşça kalın!
